Persoonlijke aandacht - en rozen ...

Hij zat er ruim een uur en dat viel hem best lang. Wat ik natuurlijk begreep! Daarom heb ik hem een beetje geholpen, o.a. met een bekertje chocolademelk, of dat nu pedagogisch verantwoord was of niet. Hij knutselde wat en vroeg zo ongeveer om de tien minuten hoe laat het was. Ook kreeg ik een overhoring Engels, waar ik tot mijn opluchting glansrijk doorheen kwam. 

Toen vroeg hij me of ik van rozen hield. Ik antwoordde bevestigend, zij het wat aarzelend, en voegde daarbij dat het niet mijn lievelingsbloemen zijn. 'Maar', vroeg hij toen, 'als u het nu van iemand zou krijgen?' Nog altijd nietsvermoedend zei ik dat ik dán natuurlijk wel heel blij zou zijn. Je begrijpt hoe verrast (én stiekem natuurlijk weer een beetje ontroerd) ik was om wat ik even later op mijn bureau aantrof. Ik heb in alle toonaarden mijn dankbaarheid over dit geschenk geuit en daarbij had je zíjn glunderende snuitje moeten zien! Een geluksmomentje voor ons allebei.